مدتی هست که در اطراف میبینم افرادی را که برای خلاصی از فشار  روز افزون اندیشه های

 پیچ در پیچ،در عمل،راه انحرافی بی خیالی و لاقیدی و بی تعهدی را پیشه کرده اند و گمان

 میبرند با این روش به ساحل امن ارمش زندگی می رسند

اما افسوس و صد افسوس که نتیجه این رو بر گرداندن از معرفت چیزی جز زوال پایبندی ها

 نمی تواند باشد و این یعنی ان که لاقیدی و لا ابالی گری اصلا روش خوبی برای داشتن

 یک زندگی سالم و ارامبخش نیست.

مهربانان :

فرصت زندگی محدود است و بر گشت ناپذیرو هیچ چیزی گرانبها تر  و ارزشمند تر از

 نفس هایی  نیست که میکشیم.

ما نتیجه زندگی مشترک هزاران زن و مردی هستیم که قبل از ما این زمین و اسمان را تجربه

کرده اند و میلیون ها شکل رفتاریرا با یکدیگر در پیش گرفته اند و عاقبت تک تک  این

 رفتارها را نیز به چشم خود دیده اند.

هر یک از  این نسل ها پیام هایی را در خصوص اصول بنیادین زندگی سالم به نسل بعد منتقل

ساخته اند و این اصول چیزهایی نیستند که با گذشت زمان خدشه دار شوند.

یکی از اساسی ترین اصول زندگی سالم ،پایبندی و تعهد به یک مجموعه الزامات

 اخلاقی و رفتاری است.

در حقیقت این ان چیزی است که باعث جذب خوبان به سمت شما افزایش اعتماد دیگران به

 شما می شود.

تنها در کنار خوبان بودن ودر سایه اعتماد دیگران است که شما می توانید فرصت ارام شدن

و ارامش داشتن را پیدا کنید و زندگی را ان گونه که هست،پر شکوه و زیبا ببینید.

پس هر گز راه بی قیدی و بی اعتنایی و پشت پا زدن به همه چیز را انتخاب نکنیدکه

نه تنها ارامشی از این مسیر نصیبتان نمی شود، بلکه تنهایی و انزوا اولین چیزی

است که دامنتان را می گیرد و شما را به سرزمین نا ارامی و اضطراب می کشاند.

مجموعه ای از الزامات اخلاقی و رفتاری را برای خود تعریف کنید و با جدیت و تعصب ،

پایبندی خود به این الزامات را به اطرافیان یاد اور شوید .

خواهید دید که همین پایبندی جدی باعث می شود تا سیلی از اعتماد و اطمینان از محیط به

سمت شما سرازیر گردد و ارامش جاودان زندگی شما را فرا گیرد.

با ارزوی ارامش حقیقی برای تک تک شما عزیزان

 هر لحظه زندگی مان سبز ترو بهتر خواهد شد.

بیایید قبل از اقدام به هر کاری و قبل از بر زبان اوردن هر کلامی کمی صبر کنیم و فقط

برای چندثانیه راجع به ان فکر کنیم .

گاهی اوقات لازم است قبل  از اقدام به هر عملی  دوباره راجع به ان موضوع فکر کنیم،

ان وقت متو جه میشویم که چقدر اسان تر و سبک تر در مسیر زندگی گام بر می داریم.

متوجه می شویم چقدر روح مان لطیف تر شده است،چرا که در مورد افراد پیشداوری

نمی کنیم

 و به جای ان که سریع قضاوت کنیم کمی فکر می کنیم و پخته تر ، ارام تر  و اگاهانه تر

 نظر می دهیم.

بیایید از همین لحظه شروع کنیم و معجزه را به چشم ببینیم.

از این لحظه قبل از هر اقدامی  و قبل از صدور هر حکمی ،چند لحظه مکث و کمی فکر  کنیم.

 ان گاه تفاوت را مشاهده کنیم.

اگر هر یک از ما بتوانیم افکارمان را بشناسیم ،صبر نیز به دنبالش خواهد امد  و دیگر

 قضاوت جایی نخواهد داشت .

یادمان باشد هر ان چه راجع به دیگری فکر میکنیم در اصل در مورد او نیست بلکه در

 مورد خودمان  و بازتاب درون خودمان است و کافی است بدانیم  هر یک از ما در هر

 لحظه در حال تغییر هستیم.

بیایید از امرز صبوری را تمرین کنیم.

دعا کنیم خداوند مهربان صبری  همانند صبر حضرت زینب (س) به عطا کند.

می داند؟

عقاب ها  به نقاط مرتفع پرواز می کنندو منتظر می شوند تا تو فان بیاید.

زمانی که توفان به ان نقطه رسید عقاب بالهایش را به گونه ای قرار

 می دهد که باد اورا بلند کرده و روی سطح تو فان شناور کند.

وقتی که تو فان زیر بال های عقاب جریان دارد ،عقاب اوج

می گیره.

عقاب ها از تو فان فرار نمی کنند ان ها به راحتی از وجود باد های

 تو فان زا برای اوج گرفتن استفاده میکنند.

زمانی که تو فان های زندگی ،که همه ما ان ها تجربه خواهیم کرد ،

به سراغ ما می ایند،با متمر کز کردن فکر و اعتقاد به سوی خدا ،

می توانیم روی تمام ان ها  به  پرواز در اییم وبه قله رفیع موفقیت

صعود کنیم.

تو فانها  نباید بر ما غلبه کنند ،باید بگذاریم قدرت خدا ما را روی تو فان

 زندگی قرار دهند.

خدا امکان کنترل  این باد های تو فانی را به ما داده.

تو فان هایی که مو جب بروز کسالت ،غم و غصه،شکست و نو میدی  در

زندگی ما می شوند  ما  می توانیم بر روی انها به پرواز در امده

 و اوج بگیریم.

به خاطر بسپارید سنگینی بار مسئو لیت های زندگی نیست  که ما را به

قعر می کشد ،بلکه چگونگی اداره ان ها توسط ماست که مو جب

می شود گاه صعود کنیم و گاه سقوط.

با ارزوی اوج بر فراز قله های موفقیت  برای تک تک شما دوستان

 فکر میکنید چه قدر فرصت دارید ؟

شاید تعجب کنیدو بپرسید فرصت برای چه؟

فرصت برای زندگی کردن،لذت بردن ،و به معنای واقعی زنده بودن............

زنده بودن برای شما چه معنایی دارد؟کمی فکر کنید ببینید ایا تا به حال

 زنده بوده اید؟

در این لحظه حس زنده بودن دارید ویا در سایه تکرار و روز مرگی ،

بازندگی خدا حافظی کرده اید؟

دوستان!زنده بودن صرفا به معنای نشان دادن علایم حیاتی نیست.

اگر شما هم  هم چون بزرگان و جوان مردان دریا دل بودید،بدانید زنده اید

اگر با مهربانی و گذشت  خطای کسی را بخشیدید و اورا از سرشکستگی

 نجات دادید ،زنده اید.

اگر هنوز مست دیدن درخت حیاط می شوید و مفتون اواز پرنده،و

 اگر هنوز هم به اسمان نگاه میکنید ودرعظمتش غرق میشوید،و اگر به

همراه طبیعت سبز می شوید ،زنده اید.

اگر میتوانید گریه کنید و از گریه کردن تان لذت ببرید و اگر برای خندیدن

 منتظر بهانه نمی مانیدو از ته دل می خندید،زنده اید.

اگر هنوز خنده کودکی شما را شاد و سر حال میکند زنده اید.

اگر هر روز از خالق زیبایی ها سپاسگزاری میکنید،یعنی زنده بودن را

 تمرین می کنید

دوستان !  بسیاری از انسانها هستند که علایم حیاتی را نشان می دهند

 اما در اصل زنده نیستند،

انها مدت هاست که در سکون خود حبس شده اند ،مدت هاست همه

چیز را از پشت شیشه تکرار می بینند ،غافل از این که کافی است   فقط

دستی به شیشه بکشندو غبار روز مرگی را از ان پاک کنند ،دیگر نه اثری

 از کدورت های  گذشته باقی می ماند و نه از تاریکی تکرار .

و می بینند که همه چیز نو شده !!

دوستان و اطرافیان،طبیعت،زندگی .

انرژی و نشاط همه جا موج میزند ،امواج مثبت همه جا پخش میشود از

اسمان باران تازگی و طراوت می بارد

اری،چشم ها را باید شست.

کافی است ایمان بیاوریم که هر انچه داریم از لطف پروردگار مهربان است ،

ان وقت است که در هرواقعه ای  خیر ان را می یابیم و احساس زنده بودن

می کنیم و ان وقت است که وجودمان تبدیل به منبع انرژی و نشاط

 می شود.

وقتی زنده ایم از خود امواج زندگی ساطع کرده و همه خوبی ها را به

 سوی خود جلب میکنیم.

وقتی هر روز به خود تلنگری  بزنیم که زنده هستیم و زکات زنده بودن مان

را باید بپردازیم ،

به جهان اطرافمان دقیق تر نگاه می کنیم و سعی می کنیم در هر چیز و

هر کس نکته مثبتی بیابیم

 وبه او یاد اور شویم و زنده بودمان را با مهر و عشق درون مان ثابت میکنیم.

به اطراف تان دقیق تر نگاه کنید  از همین لحظه شروع کنید .

به کاینات اعلام کنید که زنده هستید و موج زندگی و نشاط رادر هستی

بیندازید،با صدای بلند وپرانرژی اعلام کنید وان چنان احساس درون تان را

بروزدهیدکه قلب تان ازشورونشاط به تپش افتد:

من زنده  هستم و عشقم را نثار زندگی می کنم.

زنده بودن راباید تمرین کرذ .........

باشد،بهترین ها را  برایشان بخواهد  واز صمیم قلب ارزو کند  هر ان چه

خوبی و زیبایی و لبخند است،در سفره زندگانی شان مهیا گردد.

با خواندن مناجات بهاری  (حول الحالنا  الی احسن الحال )زمستان را

بدرقه کرده و به استقبال بهار رفتیم.

اگه با گذشت یک ماه از اغاز بهار اینها  را گفتم برای این است که

 دوباره به یادتان اورده باشم  اصلا مهم نیست حالا چند ساله شده

باشیم و سن تقویی مان روی چه عددی ارام گرفته باشد.

طول و عرض زندگی به هیچ وجه مهم نیست.

مهم  هم نیست که کجا باشیم وبه چه کاری مشغول .

مهم نیست،چون شما میدانید هستند بعضی نفرات که بیشتر از سن

تقوی شان می فهمند و کم نیستند برخی دیگر که با عدد شناسنامه

رشد نکرده اند و بزرگ و کوچک شان خیلی با هم تتفاوت ندارد!

مهم این است که هر جا هستیم و به هر کاری مشغولیم ،در همه احوال ،

 در اندیشه خدمت به خانه مان ، خانواده مان ،شهرمان و کشور عزیزمان

ایران باشیم.

مهم این است که با نجوای یا (مقلب القلوب) یک بار دیگر قانون زیبا و امید

افرین (نقطه سر خط )درمورد ما اجرا میشود .

می توانیم همه دیروز ها را فراموش کنیم و دوباره ان طور که

 می پسندیم ا ز سر نو شروع نماییم و به بهانه سال نو، ما نیز از نو

 متحول شویم.

این خاصیت زیبای بهار است که سالی یک بار به همه ادم ها این

 امکان را می دهد که دوباره به سرخط باز گردند و با تجربه های

 دیروزشان، فردا را روشن تر و پر امید تر بسازند .

عشق را جایگزین کینه ها کنند و دوستی را عوض دشمنی  بنشانند.

حالا نوبت ماست تا در بهار بخت مان را دوباره ببافیم و خیر و رحمت و

گشایش را برای همدیگر ارزو کنیم.

یاد بگیریم که هر بهانه ای برای دوست داشتن زیباست و هر

اشاره ای برای عشق ورزیدن زیبا تر.

و به یاد داشته باشیم همه این  نعمت ها را مدیون پروردگار بی همتا

هستیم.

و یادمان باشد که همیشه و در هر شرایطی خدای مهربان را

 شکر گزار باشیم.

همیشه مهربان و عاشق باشید.